சிறிலங்காவின் கொழும்பில் உள்ள ஒரு சொகுசு விடுதியில் அமைதியாக நடைபெற்ற ஒரு சந்திப்பு, புதுடில்லியில் ஒரு இராஜதந்திரப் புயலைக் கிளப்பியுள்ளது.

ஓய்வுபெற்ற ஜெனரல்கள், முன்னாள் புலனாய்வுத்துறைத் தலைவர்கள், மற்றும் இந்தியா, பாகிஸ்தானின் முன்னாள் தூதுவர்கள் ஆகியோர் கலந்துகொண்ட அதிகாரப்பூர்வமற்ற சந்திப்பான ‘இரண்டாம் நிலை உரையாடல்’ (Track-Two conversation), மறைமுக சமாதான வழிகளை ஆராய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால், இந்திய அரசாங்கம் இந்த முயற்சிக்கு எந்த அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பும் இல்லை என்று கூறி, அதை பகிரங்கமாக நிராகரித்தது.

இந்தத் தீவிரமான நிராகரிப்பு, இந்தியாவின் நிறுவப்பட்ட பாதுகாப்பு உயரடுக்கினருக்கும், எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் முற்றிலுமாக நிறுத்தப்படும் வரை பாகிஸ்தானுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த மறுக்கும் அரசியல் தலைமைக்கும் இடையே வளர்ந்து வரும் பிளவை வெளிப்படுத்துகிறது.

வரலாற்று ரீதியாக, உயர் புவிசார் அரசியல் பதற்ற காலங்களில் ‘இரண்டாம் நிலை இராஜதந்திரம்’ ஒரு பாதுகாப்பு வால்வாகச் (safety valve) செயற்பட்டு வந்துள்ளது.

அதிகாரப்பூர்வ தகவல் தொடர்பு வழிகள் முடங்கி விடும்போது, ​​ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிகள் தத்தம் அரசாங்கங்களைக் கட்டுப்படுத்தாமல், சோதனை முயற்சிகளை முன்னெடுக்கவும் கொள்கை மாற்றங்களைச் சோதிக்கவும் இந்த மன்றங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இருப்பினும், புதுடில்லியில் உள்ள வெளியுறவு அமைச்சும் கொழும்புச் சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தையிலிருந்து விரைவாகத் தன்னை விலக்கிக் கொண்டது, இது தெற்காசிய மறைமுக இராஜதந்திரத்தின் பாரம்பரிய விதிகள் மீண்டும் எழுதப்படுகின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது.

இரு நாடுகளின் பாதுகாப்பு அமைப்புகளைப் பல பத்தாண்டுகளாக வழிநடத்திய நபர்களை ஒன்றிணைத்து, இந்த சந்திப்பு மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் நடைபெற்றது.

எழுத்துப்பூர்வமாக, பிராந்திய உறுதித்தன்மை மற்றும் பொருளாதார இணைப்பு ஆகியவற்றில் நிகழ்ச்சி நிரல் கவனம் செலுத்தியது.

உண்மையில், 2019-ல் இந்தியா ஜம்மு -காஷ்மீரின் சிறப்பு அந்தஸ்தை ரத்து செய்ததிலிருந்து நீடித்து வரும் இருதரப்பு உறவுகளில் உள்ள நீண்டகால முடக்கத்தை உடைப்பதை மையமாகக் கொண்டே கலந்துரையாடல்கள் அமைந்திருந்தன.

இந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளை இந்திய அரசாங்கம் உடனடியாக நிராகரித்தது, வெறும் அதிகாரத்துவ சம்பிரதாயமல்ல. அது ஒரு திட்டமிட்ட செய்தியாகும்.

பங்கேற்பாளர்கள் தற்போதைய நிர்வாகத்திடமிருந்து எந்த ஆணையும் பெறவில்லை என்று அதிகாரப்பூர்வ வட்டாரங்கள் தெரிவித்தன.

இந்தச் சந்திப்பை இவ்வளவு வெளிப்படையாக நிராகரிப்பதன் மூலம், ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட உரையாடல் மீண்டும் தொடங்கிவிட்டது என்று பாகிஸ்தானிய அமைப்பு உரிமை கோருவதைத் தடுப்பதை புதுடில்லி நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

தற்செயலான இராணுவ மோதல்களைத் தடுப்பதற்குத் தகவல் தொடர்பு வழிகளைத் திறந்த நிலையில் வைத்திருப்பது இன்றியமையாதது என்று வாதிடும் மூத்த தூதரக அதிகாரிகளின் செல்வாக்கை இந்த பகிரங்க மறுப்பு குறைக்கிறது.

இந்த எதிர்ப்பு, இந்தியாவின் மூலோபாயக் கோட்பாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள ஒரு பரந்த மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

பல பத்தாண்டுகளாக, புதுடில்லி இஸ்லாமாபாத்துடன் இணக்கமான அணுகுமுறை மற்றும் வற்புறுத்தல் ஆகிய காலகட்டங்களுக்கு இடையில் மாறி மாறிச் செயல்பட்டு வந்தது.

இருப்பினும், தற்போதைய கொள்கையானது, வியூக ரீதியான அலட்சியத்தின் கடுமையான நிலைப்பாடாக வலுப்பெற்றுள்ளது.

முறைசார்ந்த பேச்சுவார்த்தைகள் தொடங்குவதற்கு முன்பே, பாகிஸ்தான் தனது எல்லை தாண்டிய மறைமுக வலையமைப்புகளைக் கலைக்க வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் முக்கிய கோரிக்கையை நீர்த்துப்போகச் செய்வதோடு, அதிகாரப்பூர்வமற்ற பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபடுவது சிறிதளவே பலனைத் தரும் என்றும் அரசியல் தலைமை நம்புகிறது.

இரண்டாம் நிலை இராஜதந்திரத்தின் பின்னணியில் உள்ள தர்க்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட வழிமுறையைச் சார்ந்துள்ளது.

ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிகள் தற்போதைய முடிவெடுப்பவர்களுடன் நெருங்கிய உறவைப் பேணுகின்றனர், இது அவர்கள் செய்திகளை நம்பத்தகுந்த வகையில் மறுக்கக்கூடிய வகையில் அனுப்ப அனுமதிக்கிறது.

ஒரு முன்மொழிவு செல்வாக்கு பெற்றால், அது இறுதியாக முறையான அரசுக் கொள்கையாக மாறுவதற்கு முன்னர், ஒன்றரை நிலைக்கு (அதிகாரப்பூர்வ மற்றும் அதிகாரப்பூர்வமற்ற நபர்களைக் கலப்பது) நகர்கிறது.

அந்த வழிமுறை உடைந்து வருகிறது. ஓய்வுபெற்ற பனிப்போர் கால மூலோபாயவாதிகளின் மனநிலைக்கும் தற்போதைய அரசியல் தலைமைக்கும் இடையிலான இடைவெளி கணிசமாக விரிவடைந்துள்ளது.

மூத்த பாதுகாப்பு உயரடுக்கு பெரும்பாலும் உரையாடலை இடர்களை நிர்வகிப்பதற்கான ஒரு கருவியாகக் கருதுகிறது.

இதற்கு மாறாக, தற்போதைய கொள்கை வகுப்பாளர்கள், முன்நிபந்தனைகள் இல்லாத எந்தவொரு ஈடுபாட்டையும், பாகிஸ்தான் சர்வதேச மக்கள் தொடர்பு நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு பலவீனத்தின் அறிகுறியாகக் கருதுகின்றனர்.

மேலும், இந்தியாவில் உள்நாட்டு அரசியல் உந்துதல்கள் மாறியுள்ளன. பாகிஸ்தானுக்கு எதிரான உறுதியான எதிர்ப்பு ஒரு சக்திவாய்ந்த வாதமாகவே நீடிக்கிறது.

பாதுகாப்பு விடயத்தில் உடனடியான, வெளிப்படையான சலுகைகளை அந்தப் பேச்சுவார்த்தைகள் அளிக்காத பட்சத்தில், மறைமுகப் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்குவது அல்லது சகித்துக்கொள்வது கூட அரசியல் ரீதியாகப் பெரும் இழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

கொழும்பு சந்திப்பால் அத்தகைய சலுகைகளுக்கு உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாததால், ஓய்வுபெற்ற தளபதிகள் என்ன முடிவுகளைத் தருவார்கள் என்று காத்திருப்பதை விட, அந்த வாதத்தை முடக்குவதிலேயே புதுடில்லி அதிக மதிப்பைக் கண்டது.

கொழும்புப் பேச்சுவார்த்தையின் ஆதரவாளர்கள், அணு ஆயுதம் ஏந்திய அண்டை நாட்டை முழுமையாகத் தனிமைப்படுத்துவது உள்ளார்ந்த அபாயங்களைக் கொண்டுள்ளது என்று வாதிடுகின்றனர்.

முறையான இராஜதந்திர உறவுகள் தரம் தாழ்த்தப்பட்டு, முறைசாரா வழிகள் நம்பகத்தன்மையற்றதாகக் கருதப்படும்போது, ​​ஒரு நெருக்கடியின் போது தவறாகக் கணிப்பதற்கான அபாயம் அதிகரிக்கிறது.

2019 பாலகோட் வான்வழித் தாக்குதல்கள் போன்ற கடந்தகால நெருக்கடிகளை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; அங்கு பதட்டங்கள் கட்டுப்பாட்டை மீறுவதற்கு முன்பு, அவற்றைத் தணிப்பதில் மறைமுகத் தொடர்புகள் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றின.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், இரண்டாம் நிலை சந்திப்புகள் ஒரு எதிரிக்கு வெகுமதி அளிப்பது பற்றியவை அல்ல. அவை கணிக்கக்கூடிய தன்மையின் ஒரு அடிப்படையைப் பராமரிப்பதைப் பற்றியவை.

ஓய்வுபெற்ற அதிகாரிகள் எதிர்தரப்பின் இராணுவக் கோட்பாடுகளையும் உளவியல் தூண்டுதல்களையும் புரிந்து கொள்கிறார்கள். அவர்களுடன் உரையாடுவதற்கான வாய்ப்பை மறுப்பது, பல பத்தாண்டுகளாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட மோதல் மேலாண்மையின் ஒரு அடுக்கை அகற்றிவிடுகிறது.

மேலும், பிராந்திய இயக்கவியலையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். சிறிலங்கா உட்பட சிறிய தெற்காசிய நாடுகள், இரண்டு பெரிய வல்லரசுகளுக்கு இடையேயான தொடர்ச்சியான போட்டியின் அலை விளைவுகளை அடிக்கடி உணர்கின்றன.

இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் ஒரே அறையில் அமர மறுக்கும்போது, ​​தெற்காசிய பிராந்திய ஒத்துழைப்பு சங்கம் போன்ற பிராந்திய அமைப்புகள் முடங்கிப் போகின்றன.

இந்த முறைசாரா பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்துவதன் மூலம், பிராந்திய ஸ்திரத்தன்மைக்கான ஒரு நடுநிலையான ஒருங்கிணைப்பாளராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள கொழும்பு முயன்றது.

ஆனால், சிறிலங்காவில் சீனாவின் கணிசமான பொருளாதாரத் தாக்கத்தைக் கருத்தில் கொண்டு, புதுடில்லி இந்த நடவடிக்கையைச் சந்தேகக் கண்ணுடன் பார்த்தது.

இரண்டாம் நிலை முயற்சிகளின் அடிப்படைக் குறைபாடு, அவற்றின் பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமையே ஆகும்.

பங்கேற்பாளர்கள் கட்டமைப்புகளுக்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம், கூட்டு அறிக்கைகளைத் தயாரிக்கலாம், மற்றும் அமைதிக்கான செயல் திட்டங்களை வகுக்கலாம், ஆனால் அவற்றைச் செயல்படுத்தும் அதிகாரம் அவர்களிடம் இல்லை.

பாகிஸ்தானில், இந்தியக் கொள்கை தொடர்பான இறுதி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம், ராவல்பிண்டியில் உள்ள இராணுவத் தலைமையகத்திடமே உறுதியாக உள்ளது; சிவில் பணி அரசியல்வாதிகளிடமோ அல்லது ஓய்வுபெற்ற தூதுவர்களிடமோ இல்லை.

இந்தக் கட்டமைப்பு ரீதியான சமநிலையின்மையை இந்தியக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் நன்கு அறிந்திருக்கிறார்கள்.

தங்கள் இராணுவத் தளபதியின் ஆதரவைப் பெறாத பாகிஸ்தானியப் பிரதிநிதிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது ஒரு பயனற்ற முயற்சி என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

1999 லாகூர் பிரகடனம் போன்ற கடந்தகால ஒப்பந்தங்களைத் தொடர்ந்து விரைவாக இராணுவ ஊடுருவல்கள் நிகழ்ந்தன.

புவிசார் அரசியல் சூழல் மாறும் போது, ​​பாகிஸ்தானின் சிவில் அல்லது அதிகாரப்பூர்வமற்ற பிரதிநிதிகளால் வழங்கப்படும் வாக்குறுதிகளுக்கு அரிதாகவே மதிப்பு உண்டு என்ற புதுடில்லியின் கருத்தை இது வலுப்படுத்தியது.

இதன் விளைவாக, இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை அமைப்பானது, கள யதார்த்தத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்குப் பதிலாக அதை மாற்றுவதை நோக்கித் திரும்பியுள்ளது.

பொருளாதார வளர்ச்சியில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலமும், முக்கிய உலக வல்லரசுகளுடன் கூட்டாண்மைகளை வலுப்படுத்துவதன் மூலமும், பாகிஸ்தானை சர்வதேச அளவில் தனிமைப்படுத்துவதன் மூலமும், புதுடில்லி தனது அண்டை நாட்டின் மூலோபாயத் தேர்வுகளை மேலும் மேலும் விலை உயர்ந்ததாக மாற்ற முயல்கிறது.

இந்தச் சூழலில், கொழும்பில் ஒரு விடுதியில் நடைபெறும் மாநாடு ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படாமல், நீண்டகாலத் தடுப்பை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு மூலோபாயத்திலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் காலாவதியான ஒரு செயலாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

ஆங்கில மூலம்- Kenji Kelly
வழிமூலம்- weddings