இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, சிறிலங்கா சமூகத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக மதம் இருந்து வருகிறது, அது கலாசாரம், தார்மீக விழுமியங்கள் மற்றும் சமூக மரபுகளை வடிவமைக்கிறது.

குறிப்பாக பௌத்தம் நெறிமுறை நடத்தையை வழிநடத்துவதிலும், இரக்கத்தை ஊக்குவிப்பதிலும், சமூக நல்லிணக்கத்தை ஊக்குவிப்பதிலும் ஒரு அடிப்படைப் பங்கைக் கொண்டுள்ளது.

இருப்பினும்,  மதம் அரசு அதிகாரத்துடன் நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்படும் போது, ​​ஜனநாயகம் மற்றும் மதம் இரண்டும் பாதிக்கப்படுகின்றன என்பதை, சிறிலங்காவின் நவீன அரசியல் வரலாறு, காட்டுகிறது.

மதத்தை அரசியல்மயமாக்குவது, குறிப்பாக பௌத்தம், இனப்பிரிவினை, பலவீனமான ஆட்சி மற்றும் தார்மீக அதிகார அரிப்புக்கு மீண்டும் மீண்டும் பங்களித்துள்ளது.

இந்தக் காரணங்களுக்காக, மதத்தையும் அரசையும் பிரிப்பது விரும்பத்தக்கது மட்டுமல்ல, சிறிலங்காவின் நீண்டகால உறுதித்தன்மை மற்றும் ஜனநாயக முன்னேற்றத்திற்கும் அவசியமானது.

சிறிலங்காவின் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய அரசியல் வரலாறு, மதம் எவ்வாறு ஒரு அரசியல் கருவியாக மாறியது என்பதற்கான ஆரம்பகால சான்றுகளை வழங்குகிறது.

எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்த 1956 தேர்தல், சிங்கள-பௌத்த தேசியவாதம், அரசியல் தேவைகளுக்காக தீவிரமாக அணிதிரட்டப்பட்ட ஒரு திருப்புமுனையாக, பெரும்பாலும் நினைவு கூரப்படுகிறது.

அரசியல் பிரசாரத்தில் பௌத்த பிக்குகள் வெளிப்படையான பங்கை வகித்தனர், அரசியல் மாற்றத்தை ஒரு மத மற்றும் கலாசார மறுமலர்ச்சியாக வடிவமைத்தனர்.

இந்த இயக்கம் சிங்கள-பௌத்த பெரும்பான்மையினருக்கு அதிகாரம் அளித்தாலும், குறிப்பாக “சிங்களம் மட்டும் சட்டம்” போன்ற கொள்கைகள் மூலம் இன விலக்கு நிலைக்கான அடித்தளத்தையும் அமைத்தது.

இந்தக் கொள்கைகள்  தேசிய அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், தமிழ் பேசும் சமூகங்களை ஓரங்கட்டி, பின்னர் உள்நாட்டு மோதலாக அதிகரித்த இனப் பதற்றங்களுக்கு கணிசமாக பங்களித்தன.

மத அடையாளங்கள், அரசு அதிகாரத்துடன் இணைக்கப்படும் போது, ​​சமூக ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அதை எவ்வாறு குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் என்பதை இந்தக் காலம் நிரூபிக்கிறது.

பிற்கால தசாப்தங்களில் பௌத்த பிக்குகளின் அதிகரித்து வரும் அரசியல் ஈடுபாடு இந்த சிக்கலின் அபாயங்களை மேலும் விளக்குகிறது.

2000ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில், ஜாதிக ஹெல உறுமய போன்ற பௌத்த பிக்குகள் தலைமையிலான அரசியல் கட்சிகளின் தோற்றம் சிறிலங்கா அரசியலில் ஒரு புதிய கட்டத்தைக் குறிக்கிறது.

முதன்முறையாக, பௌத்த பிக்குகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட  உறுப்பினர்களாக நாடாளுமன்றத்தில் நுழைந்தனர், சட்டம் மற்றும் நிர்வாகத்தில் நேரடியாகப் பங்கேற்றனர்.

ஊழல் நிறைந்த அரசியலுக்கு ஒரு தார்மீக திருத்தமாக, அவர்களின் இருப்பு நியாயப்படுத்தப்பட்டாலும், நடைமுறையில் அது ஆன்மீகத் தலைமைக்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான எல்லையை மழுங்கடித்தது.

துறவிகள் நாடாளுமன்ற விவாதங்கள், கொள்கை சமரசங்கள் மற்றும் அரசியல் போட்டிகளின் ஒரு பகுதியாக மாறியவுடன், அவர்கள் நடுநிலை தார்மீக வழிகாட்டிகளாகக் கருதப்படாத நிலை ஏற்பட்டது.

மாறாக, அவர்கள் விமர்சனம், சர்ச்சை மற்றும் பொது அவநம்பிக்கைக்கு உட்பட்ட அரசியல் நடிகர்களாக மாறினர்.

இந்த மாற்றம் சங்கத்துடன் தொடர்புடைய பாரம்பரிய மரியாதையை கணிசமாக பலவீனப்படுத்தியது.

நெருக்கடி காலங்களில் அதிகாரத்தை நியாயப்படுத்த அரசியல் தலைவர்களால் மதம் எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும், சிறிலங்கா அரசியல் வரலாறு காட்டுகிறது.

அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள், குறிப்பாக தேர்தல்கள் அல்லது உறுதியற்ற தருணங்களில், தங்கள் அரசியல் விம்பத்தை வலுப்படுத்த செல்வாக்கு மிக்க பௌத்த பிக்குகளின் பொது ஒப்புதலை நாடின.

போரின் போது, ​​மதம் என்ற சொல்லாட்சி பெரும்பாலும் மோதலை தார்மீக அல்லது நாகரிக அடிப்படையில் வடிவமைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது, இதனால் நுணுக்கமான அரசியல் தீர்வுகள் அல்லது நல்லிணக்கத்திற்கு இடமிருக்கவில்லை.

இந்த அணுகுமுறை குறுகிய கால அரசியல் ஆதரவை வலுப்படுத்தியிருக்கலாம், ஆனால் அது இன துருவமுனைப்பையும் ஆழப்படுத்தியது, மற்றும் போருக்குப் பிந்தைய நல்லிணக்கத்தை மிகவும் கடினமாக்கியது.

இந்த மூலோபாயத்தின் நீண்டகால விளைவுகள், தீர்க்கப்படாத இனக் குறைகளிலும் பலவீனமான தேசிய ஒற்றுமையிலும் இன்னும் காணப்படுகின்றன.

மற்றொரு முக்கியமான வரலாற்று உதாரணம், 2009 க்குப் பிறகு போருக்குப் பிந்தைய காலம்.

போர் முடிவடைந்த போதிலும், சிறிலங்கா அர்த்தமுள்ள நல்லிணக்கத்தையோ அல்லது வலுவான ஜனநாயக சீர்திருத்தத்தையோ அடையத் தவறிவிட்டது.

அதற்குப் பதிலாக, மத தேசியவாதம் புதுப்பிக்கப்பட்ட அரசியல் செல்வாக்கைப் பெற்றது, பெரும்பாலும் எதிர்ப்பை மௌனமாக்குவதற்கும் சர்வாதிகார ஆட்சியை நியாயப்படுத்துவதற்கும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

குறிப்பாக முஸ்லிம்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் போன்ற சிறிய மக்கள்தொகை குழுக்கள் பாதுகாப்பின்மையை அனுபவித்தன.

இந்த காலகட்டத்தில் மத நடுநிலைமையை பராமரிக்க அரசு தவறியது. பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை பலவீனப்படுத்தியது மற்றும் சிறிலங்காவின் அனைத்துலக நற்பெயரை சேதப்படுத்தியது.

இந்த முன்னேற்றங்கள் ஒரு மதத்தை அரசு அதிகாரத்தில் அனுமதிப்பது உறுதித்தன்மை அல்லது தார்மீக ஆட்சிக்கு வழிவகுக்காது என்பதைக் காட்டுகின்றன; மாறாக, அது பயம், விலக்கு மற்றும் நிறுவன சிதைவை உருவாக்குகிறது.

அரசியல் சிக்கலின் விளைவாக மதத்தின் தார்மீக அதிகாரமும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

பாரம்பரியமாக, பௌத்த துறவிகள் உலக அதிகாரத்திலிருந்து விலகி இருந்ததற்காக மதிக்கப்பட்டனர், அச்சமோ பாரபட்சமோ இல்லாமல் ஆட்சியாளர்களிடம் உண்மையைப் பேச அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

இருப்பினும், துறவிகள் சர்ச்சைக்குரிய அரசியல் முடிவுகளைப் பகிரங்கமாகப் பாதுகாக்கும்போது, ​​ஊழல் நிறைந்த தலைவர்களை ஆதரிக்கும்போது அல்லது ஆக்கிரமிப்பு தேசியவாத சொல்லாட்சியில் ஈடுபடும்போது, ​​அவர்கள் இந்த தார்மீக சுதந்திரத்தை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது.

சிறிலங்கா அரசியல் வரலாறு, மதப் பிரமுகர்கள் அரசியல் அதிகாரத்துடன் இணைந்திருப்பதாகக் காணப்பட்டவுடன், அரசியல்வாதிகள் மீதான பொது விமர்சனம் மதத்திற்கும் எளிதில் நீடிக்கப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

இது இளைய தலைமுறையினரிடையே வளர்ந்து வரும் ஏமாற்றத்திற்கு பங்களித்துள்ளது, அவர்களில் பலர் இப்போது மத நிறுவனங்களை நெறிமுறை வழிகாட்டுதலின் ஆதாரங்களாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக அரசியல் அதிகாரத்தின் நீடிப்புகளாகக் கருதுகின்றனர்.

மதம் மற்றும் அரசு அதிகாரத்தின் இணைவு நல்லாட்சி, சமூக நல்லிணக்கம் அல்லது தார்மீகத் தலைமையை உருவாக்கவில்லை என்பதை சிறிலங்கா அரசியல் வரலாறு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

மாறாக, அது இனப் பிளவுகளை தீவிரப்படுத்தியுள்ளது, ஜனநாயக நிறுவனங்களை பலவீனப்படுத்தியுள்ளது, மேலும் மதத்தின் ஆன்மீக நம்பகத்தன்மையையே சேதப்படுத்தியுள்ளது.

அரசிலிருந்து மதத்தைப் பிரிப்பது பௌத்தம் அல்லது சிறிலங்கா பாரம்பரியத்தின் மீதான தாக்குதல் அல்ல.

மாறாக, மதத்தின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் ஜனநாயக நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்துவதற்கும் இது ஒரு அவசியமான படியாகும்.

ஆன்மீக அதிகாரத்திற்கும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையில் ஒரு தெளிவான எல்லையைப் பராமரிப்பதன் மூலம், மதம் அரசியல் கட்டுப்பாட்டின் கருவியாக இல்லாமல், தார்மீக ஞானத்தின் ஆதாரமாக இருக்கும், மிகவும் உள்ளடக்கிய, நிலையான மற்றும் நீதியான சமூகத்தை நோக்கி சிறிலங்கா நகர முடியும்.

தற்போதைய சிறிலங்காவில், மதத்தை அரசு அதிகாரத்துடன் கலப்பதன் ஆபத்துகள் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாகத் தெரிகின்றன.

அரசியல்மயமாக்கப்பட்ட மதத்தின் எதிர்மறையான விளைவுகளைக் காட்டும் பல பத்தாண்டு கால அனுபவம் இருந்தபோதிலும், அரசியல் முடிவுகளை நியாயப்படுத்தவும், விமர்சனங்களை மௌனமாக்கவும், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களை நியாயப்படுத்தவும் மத அதிகாரம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.

அண்மைய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நெருக்கடிகளின் போது, ​​ஆட்சி தோல்விகள், ஊழல் மற்றும் தவறான நிர்வாகம்  எனத் தெளிவாகத் தெரிந்தபோதும், அரசியல் தலைவர்கள் முக்கிய மதப் பிரமுகர்களுடன் சேர்ந்து, தார்மீக நியாயத்தன்மையை வெளிப்படுத்தத் தோன்றினர்.

இந்த முறை, நெறிமுறை நிர்வாகத்திற்கான உண்மையான அர்ப்பணிப்பை விட, அரசியல் பலவீனத்தை மறைக்க மத அடையாளங்களை தொடர்ந்து நம்பியிருப்பதையே பிரதிபலிக்கிறது.

2022 பொருளாதார சரிவு ஒரு சக்திவாய்ந்த சமகால உதாரணத்தை வழங்குகிறது.

சாதாரண குடிமக்கள் எரிபொருள், உணவு மற்றும் மருந்து பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டதால், பொதுமக்களின் கோபம் அரசியல் தலைமை மற்றும் அரசு நிறுவனங்கள் மீது செலுத்தப்பட்டது.

இருப்பினும், மதத்தை அதிகாரத்தை பொறுப்பேற்க வைக்கும் ஒரு சுயாதீனமான தார்மீக சக்தியாக செயல்பட அனுமதிப்பதற்கு பதிலாக, மத நிறுவனத்தின் சில பிரிவுகள் அரசியல் உயரடுக்கினருடன் நெருக்கமாக இணைந்திருப்பதாகத் தோன்றியது.

இந்த சீரமைப்பு, துன்பப்படும் மக்களின் சார்பாக உண்மையாகப் பேசும் மதத்தின் திறனை பலவீனப்படுத்தியது.

மதம் அதிகாரத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கும்போது, ​​சமூகத்திற்கு தார்மீக தலைமை மிகவும் தேவைப்படும்போது, துல்லியமாக அநீதி, ஊழல் மற்றும் துஷ்பிரயோகத்தை சவால் செய்யும் திறனை இழக்கிறது.

அதே நேரத்தில், சிறிலங்காவில் இளைய தலைமுறையினர் அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் மத நிறுவனங்கள் இரண்டையும் கேள்விக்குட்படுத்துவது அதிகரித்துள்ளது.

பல இளைஞர்கள் மதத் தலைவர்களை சுயாதீனமான நெறிமுறைக் குரல்களாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, அரசியல் அதிகாரக் கட்டமைப்புகளில் பங்கேற்பாளர்களாகவே கருதுகின்றனர்.

இந்த வளர்ந்து வரும் சந்தேகம் ஆன்மீகத்தை நிராகரிப்பதல்ல, மாறாக மதத்தின் வெளிப்படையான அரசியல்மயமாக்கலுக்கான, ஒரு பிரதிபலிப்பாகும்.

இந்தப் போக்கு தொடர்ந்தால், சிறிலங்கா ஜனநாயக நம்பிக்கைக்கு மட்டுமல்ல, மத வாழ்க்கைக்கும் நீண்டகால சேதத்தை ஏற்படுத்தும்.

எனவே தற்போதைய தருணம் ஒரு முக்கியமான மறுமதிப்பீட்டைக் கோருகிறது.

மதத்திற்கும் அரசுக்கும் இடையிலான தெளிவான பிரிப்பு, மத நிறுவனங்கள் தார்மீக சுதந்திரத்தை மீட்டெடுக்கவும், பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்கவும் அனுமதிக்கும்.

கொள்கை முடிவுகள் மத அழுத்தம் அல்லது தேசியவாத சொல்லாட்சிகளை விட சான்றுகள், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் உள்ளடக்கிய உரையாடல்களால் வழிநடத்தப்படுவதை உறுதி செய்வதன் மூலம், ஜனநாயகத்தையும் வலுப்படுத்தும்.

சிறிலங்காவின் அண்மைய வரலாறு, மத அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் அரசியல் சட்டபூர்வமான தன்மையைக் கட்டமைக்க முடியாது என்பதைக் காட்டுகிறது.

வெளிப்படையான நிர்வாகம், சமூக நீதி மற்றும் சமமான குடியுரிமை மட்டுமே நிலைத்தன்மையையும் பொது நம்பிக்கையையும் மீட்டெடுக்க முடியும்.

இறுதியில், சிறிலங்காவின் எதிர்காலம், அதன் கடந்த காலத்திலிருந்தும் நிகழ்காலத்திலிருந்தும் கற்றுக்கொள்வதைப் பொறுத்ததாகவே இருக்கும்.

அரசியல் துஷ்பிரயோகத்திலிருந்து மதத்தைப் பாதுகாப்பது தேசிய அடையாளத்திற்கு அச்சுறுத்தல் அல்ல; இது மிகவும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட சமூகத்தில் நெறிமுறை தலைமை, ஜனநாயக புதுப்பித்தல் மற்றும் சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு அவசியமான ஒரு நிபந்தனையாகும்.

– மிலிந்த மாயாதுன்ன
 ஆங்கில வழிமூலம்- The island