1956ஆம் ஆண்டு நடந்த படுகொலைகள் மற்றும் கறுப்பு ஜூலை முதல் முள்ளிவாய்க்கால் மற்றும் செம்மணி வரை, சிறிலங்காவின் வரலாறு வெறும் அட்டூழியங்களால் மட்டும் களங்கப்படுத்தப்படவில்லை.

விசாரணை செய்வதாக வாக்குறுதியளித்து, நிறுவனங்களைப் பாதுகாத்து, சாட்சிகள் இறப்பதற்காகக் காத்திருந்த அரசாங்கங்களால் அது வரையறுக்கப்படுகிறது.

சிறிலங்கா அரசு செய்ய மறுத்ததை செம்மணியின் மண் செய்து கொண்டிருக்கிறது: அது சாட்சியமளிக்கிறது.

ஓகஸ்ட் 2026-க்குள், யாழ்ப்பாணத்திற்கு வெளியே உள்ள அந்த இடத்தில் 530-க்கும் மேற்பட்ட மனித உடல்களின் எச்சங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. மண்ணிலிருந்து குழந்தைகளின் காலணிகள், பள்ளிப் பைகள், ஒரு பொம்மை, ஒரு குழந்தையின் பால் புட்டி மற்றும் நாணயங்கள் கிடைத்தன.

ஆயினும், இந்த மக்கள் யார், அவர்கள் எப்படி இறந்தார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்த அதிகாரிகள் சிறிதளவும் முயற்சி எடுக்கவில்லை என்று மனித உரிமைக் கண்காணிப்பகம் கூறுகிறது.

பல பத்தாண்டுகளாகத் தங்கள் காணாமல் போன உறவினர்களைத் தேடிவரும் குடும்பங்கள், மீண்டும் காத்திருக்குமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்படுகின்றன.

மனித உரிமைக் கண்காணிப்பகத்தின் 2026-ஆம் ஆண்டு விசாரணையில், ஒரு உறவினரின் மனதை நொருக்கும் முடிவு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது:

“அகழ்வாராய்ச்சிகள் மட்டுமே நீதியை வழங்காது.”

கட்டாயமாகக் காணாமல் போகச் செய்யும் ஒரு வழக்கில், தாமதம் என்பது நடுநிலையானதல்ல.

தாமதம், காணாமல் போவதற்கு உதவுகிறது. சான்றுகள் சிதைந்து போகின்றன, சாட்சிகள் இறக்கின்றனர், பதிவுகள் அழிக்கப்படுகின்றன, சந்தேக நபர்கள் பதவிஉயர்த்தப்படுகின்றனர், மேலும் குடும்பங்கள் சோர்வடைந்து மௌனத்தில் தள்ளப்படுகின்றன.

சிறிலங்கா அதிபர் அனுரகுமார திசாநாயக்க ஒரு புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை உறுதியளித்தார். அவரது தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையைக் கொண்டுள்ளதுடன், குறிப்பாக வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் நிகழும் கொலைகள் மற்றும் காணாமல் போதல்களுக்கு நீதி வழங்கப்படும் என்று உறுதியளித்துள்ளது.

சில விசாரணைகள் முன்னேறியுள்ளன. ஆனால், முந்தைய அரசாங்கங்களின் கீழ் நீதியைத் தோற்கடித்த கட்டமைப்பு அப்படியே நிற்கிறது.

வாக்குறுதியளிக்கப்பட்ட சுதந்திரமான வழக்குத்தொடுநர் பணியகம் இல்லை. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் இன்னும் பயன்பாட்டில் உள்ளது. சிறிலங்கா சட்டம் இன்னும் கட்டளைப் பொறுப்புக்கு போதுமானளவு வழிவகை செய்யவில்லை அல்லது கட்டாயக் காணாமலாக்கலை மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றமாக அங்கீகரிக்கவில்லை.

நாட்டின் 2018 ஆம் ஆண்டின் வலிந்து காணாமலாக்கல் சட்டத்தின் கீழ் இதுவரை எந்த வழக்கும் தொடரப்படவில்லை.

ஒரே நாட்டின் நிறுவனங்களை உள்நாட்டு நிறுவனங்கள் விசாரிக்கலாம் என்று வலியுறுத்தும் அதேவேளையில், ஐ.நா.வின் சிறிலங்கா பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்தை அரசாங்கம் தொடர்ந்து நிராகரித்து வருகிறது.

தமிழ் குடும்பங்கள் இதை முன்பே கேட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த வரலாறு 2009 இல் தொடங்கவில்லை.

முள்ளிவாய்க்காலுக்கான பாதை தலைமுறைகளாகக் கட்டப்பட்டது.

1948 மற்றும் 1949 ஆம் ஆண்டுகளின் குடியுரிமைச் சட்டங்கள் மலைநாட்டுத் தமிழர்களைப் பெருமளவில் நாடற்றவர்களாக ஆக்கி, அவர்களின் அரசியல் உரிமைகளைப் பறித்தன.

1956 ஆம் ஆண்டின் சிங்களம் மட்டும் சட்டம் சிங்களத்தை ஒரே அதிகாரபூர்வ மொழியாக ஆக்கி, அரசாங்க வேலைவாய்ப்பு, கல்வி மற்றும் பொது நிர்வாகத்தில் தமிழ் பேசுபவர்களை ஓரங்கட்டியது.

1956 மற்றும் 1958-ஆம் ஆண்டுகளில் தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறை தொடர்ந்தது. 1977-ல் மேலும் வன்முறை வெடித்தது.

1981-ல், சிறிலங்கா காவல்துறை மற்றும் அரசாங்கத்துடன் தொடர்புடைய சக்திகள் அடங்கிய ஒரு கும்பல் யாழ்ப்பாணப் பொது நூலகத்தை எரித்தது. இதில், தமிழ் வரலாற்றின் ஈடு செய்ய முடியாத பதிவுகள் உட்பட, ஏறத்தாழ 97,000 புத்தகங்களும் கையெழுத்துப் பிரதிகளும் அழிக்கப்பட்டன.

எரிந்தது வெறுமனே ஒரு கட்டிடம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு மக்களின் நினைவுகளின் மீதான தாக்குதல்.

வரலாற்றுப் பதிவுகள் இந்த நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியை ஆவணப்படுத்துகின்றன.

அதே சமயம், நூலகத்தின் அழிப்பு, சிறிலங்கா ஆய்வுகளுக்கான அமெரிக்க நிறுவனத்தால் ஒரு திட்டமிட்ட பண்பாட்டுப் பேரழிவுச் செயலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.

பின்னர் 1983-ல் கறுப்பு ஜூலை வந்தது. தமிழர்களின் வீடுகளும் வணிக நிறுவனங்களும் அடையாளம் காணப்பட்டுத் தாக்கப்பட்டன. மக்கள் தாக்கப்பட்டனர், எரிக்கப்பட்டனர் மற்றும் கொல்லப்பட்டனர்.

சிறிலங்கா பாதுகாப்புப் படைகள் ஒதுங்கி நின்றனர், மேலும் சில இடங்களில் கும்பல்களுடன் சேர்ந்து இயங்கினர், அல்லது அவர்களை ஊக்குவித்தனர்.

இந்தப் படுகொலை பல்லாயிரக்கணக்கானோரை இடம்பெயரச் செய்ததுடன், தீவை ஒரு முழு அளவிலான போருக்குள் தள்ளவும் உதவியது.

பிற்கால மோதல், பதிலளிக்கப்படாத குற்றங்களின் ஒரு பட்டியலையே உருவாக்கியது.

1990 செப்ரெம்பரில், கிழக்கு பல்கலைக்கழக அகதிகள் முகாமில் இருந்து தமிழ் அகதிகள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர்—இந்தக் கொடூரச் செயலை அனைத்துலக மன்னிப்புச்சபை அதே காலகட்டத்தில் ஆவணப்படுத்தியது.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு சத்துருக்கொண்டனில் படுகொலைகள் நிகழ்ந்தன.

1995 ஜூலையில், இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களால் நிரம்பியிருந்த நவாலியில் உள்ள சென் பீற்றர் தேவாலயம் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கட்டிடங்கள் மீது சிறிலங்கா அரச  விமானப்படையின் குண்டுவீச்சில்  பச்சிளம் குழந்தைகள் உட்பட 100க்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர்.

இந்தத் தாக்குதலை மனித உரிமைக் கண்காணிப்பகம் ஆவணப்படுத்தியது.

1996-ல், தமிழ் பள்ளி மாணவி கிரிஷாந்தி குமாரசுவாமி ஒரு இராணுவ சோதனைச் சாவடியில் பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டார். அவரது தாய், சகோதரர் மற்றும் அவரைத் தேடிய அண்டை வீட்டுக்காரர் ஆகியோரும் கொல்லப்பட்டனர்.

விசாரணையின் போது, தண்டனை பெற்ற ஒரு இராணுவ அதிகாரி, செம்மணியில் நூற்றுக்கணக்கான உடல்கள் அடங்கிய கூட்டுப் புதைகுழிகள் இருப்பதாக வெளிப்படுத்தினார்.

1999-ல் பதினைந்து உடல்கள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டன; அதன் பிறகு, தாமதம், காணாமல் போன பதிவுகள் மற்றும் கைவிடப்பட்ட பொறுப்புக்கூறல் என அந்த விசாரணை அதன் வழக்கமான இருளில் மறைந்து போனது.

2000-ஆம் ஆண்டில், மிருசுவிலில் ஒரு குழந்தை உட்பட எட்டு தமிழ் பொதுமக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

இறுதியில் ஒரு சிறிலங்கா இராணுவ அதிகாரி குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டார்—சட்ட அமைப்பு ஒரு தீர்ப்பை வழங்கிய அரிதான வழக்குகளில் இதுவும் ஒன்று—ஆனால், 2020-ல் அவருக்கு ஜஅரச அதிபர் மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது.

இந்த மன்னிப்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பு என்றும், தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் போக்கின் மற்றொரு செயல் என்றும் ஐ.நா.வால் கண்டிக்கப்பட்டது. இந்த வழக்கு இப்போது விசாரிக்கப்படுகிறது.

2006-ஆம் ஆண்டில், திருகோணமலைக் கடற்கரையில் ஐந்து தமிழ் மாணவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். சாட்சிகள் மிரட்டப்பட்டனர், இந்த வழக்கை செய்தி சேகரித்த ஒரு ஊடகவியலாளர் கொல்லப்பட்டார், மேலும் ஒரு சாட்சி கடத்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். முக்கிய சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள் கேட்கப்படாததால், பதின்மூன்று பிரதிவாதிகள் இறுதியில் விடுவிக்கப்பட்டனர்.

“திருகோணமலை ஐவருக்கும்” இன்னும் நீதி கிடைக்கவில்லை.

ஏழு மாதங்களுக்குப் பிறகு, மூதூரில் ‘பட்டினிக்கு எதிரான நடவடிக்கை’ (Action Contre la Faim) அமைப்பைச் சேர்ந்த 17 மனிதாபிமானப் பணியாளர்கள்—16 தமிழர்கள் மற்றும் ஒரு முஸ்லிம்—மிக அருகில் இருந்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். இருபது ஆண்டுகள் கழிந்தும், இதுவரை யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை.

ஒவ்வொரு கொடூரச் செயலுக்கும் அதற்கே உரிய சான்றுகளும் சூழ்நிலைகளும் உள்ளன.

ஆனால், அதிகாரப்பூர்வமான பதில் திகிலூட்டும் வகையில் சீராகத் தொடர்கிறது: மறுப்பு, ஒரு ஆணைக்குழு, தாமதம், அச்சுறுத்தல், ஆதாரங்களை இழத்தல் மற்றும் இறுதியில் கைவிடுதல்.

முள்ளிவாய்க்கால் ஒரு “இணை சேதம்” அல்ல

2009-ஆம் ஆண்டின் போரின் இறுதி மாதங்கள் இந்த அமைப்பை அதன் மிக மோசமான பேரழிவு நிலைக்குக் கொண்டு சென்றன.

இலட்சக்கணக்கான தமிழ் பொதுமக்கள், தொடர்ந்து சுருங்கிவரும் முல்லைத்தீவுப் பகுதிக்குள் நெருக்கப்பட்டனர்.

சிறிலங்கா அரசாங்கம் “தாக்குதல் நடத்தக் கூடாத பகுதிகளை”அறிவித்தது, ஆனால் அந்தப் பகுதிகள், மருத்துவமனைகள், உணவு விநியோக மையங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் கூடியிருந்த பிற இடங்களில் குண்டுவீச்சு தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன.

2008 டிசம்பர் முதல் 2009 மே வரை நிரந்தர மற்றும் தற்காலிக மருத்துவ வசதிகள் மீது  குறைந்தது 30 தாக்குதல்கள் நடந்ததை மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் ஆவணப்படுத்தியுள்ளது.

மே 2 அன்று மட்டும், முள்ளிவாய்க்கால் மருத்துவமனை மீது பீரங்கித் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதில் 68 பேர் கொல்லப்பட்டதாகவும் 87 பேர் காயமடைந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. மருத்துவமனை மீதான தாக்குதல்கள், அக்காலத்தில் போர்க்குற்றங்களுக்கான சான்றுகளாக விவரிக்கப்பட்டன.

சிறிலங்கா அரசாங்கப் படைகள் பொதுமக்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகள் மீது குண்டுவீச்சு நடத்தியதாகவும், மனிதாபிமான உதவிகளை மறுத்ததாகவும், மரணதண்டனைகள் மற்றும் காணாமல் போதல்களை நிகழ்த்தியதாகவும் நம்பத்தகுந்த குற்றச்சாட்டுகள் இருப்பதாக ஐ.நா. பொதுச்செயலாளரின் நிபுணர் குழு பின்னர் கண்டறிந்தது.

2015 ஆம் ஆண்டின் மனித உரிமைகள் நீதிமன்றத்தின் விசாரணையானது, அரசாங்கப் படைகள் மற்றும் விடுதலைப் புலிகள் ஆகிய இரு தரப்பினராலும் கடுமையான மீறல்கள் இழைக்கப்பட்டன என்றும், அவற்றில் சில போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களாக அமையக்கூடும் என்றும் நம்புவதற்கு நியாயமான காரணங்கள் இருப்பதாகக் கண்டறிந்தது.

கட்டாய ஆட்சேர்ப்பு, சிறுவர் ஆட்சேர்ப்பு, பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்கள், பொதுமக்கள் வெளியேறுவதைத் தடுத்தல் மற்றும் அவர்களைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்துதல் உள்ளிட்ட விடுதலைப் புலிகளின் குற்றங்களும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு, அவர்கள் மீது வழக்குத் தொடரப்பட வேண்டும்.

ஆனால், ஒரு ஆயுதக் குழுவின் குற்றங்கள் அரசின் கடமைகளை ரத்து செய்துவிடுவதில்லை. போராளிகள் அருகில் இருப்பதாலோ அல்லது மற்றொரு தரப்பினர் சட்டவிரோதமாக அவர்கள் தப்பிச் செல்வதைத் தடுப்பதாலோ, பொதுமக்கள் சட்டப்பூர்வமான இலக்குகளாகி விடுவதில்லை.

தமிழ்ப் பொதுமக்களின் உயிருக்கு போதுமான மதிப்பளிக்காமல் நடத்தப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கையின், முன்கூட்டியே கணிக்கக் கூடிய உச்சக்கட்டமே முள்ளிவாய்க்கால் ஆகும்.

அதை “போரின் முடிவு” என்று அழைப்பது, அங்கு நடந்ததை அழித்து விடாது.

இனப்படுகொலைக் கேள்வியைப் புறக்கணிக்க முடியாது.

தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை, “இனப்படுகொலை” என்பது ஒரு நாகரிகமான முழக்கம் அல்ல. அது, வாக்குரிமைப் பறிப்பு, மொழிவழிப் புறக்கணிப்பு, அரசால் தூண்டப்பட்ட படுகொலைகள், பண்பாட்டு அழிப்பு, நில அபகரிப்பு, பெருமளவிலான பொதுமக்கள் படுகொலை, பாலியல் வன்முறை, தடுப்புக்காவல், கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்குதல் மற்றும் நினைவுகூர்தலை ஒடுக்குதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய, அனுபவப்பூர்வமாக நிகழ்ந்த ஒரு வரலாற்றுத் தொடரை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலைக்கு சிறிலங்காவே பொறுப்பு என 2013-ல் நிரந்தர மக்கள் தீர்ப்பாயம் முடிவு செய்தது.

கனடிய நாடாளுமன்றத்தின் பொதுச்சபை தமிழ் இனப்படுகொலையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது, மேலும் ஒன்ராறியோ தமிழ் இனப்படுகொலைக் கல்வி வாரத்தைச் சட்டமாக்கியுள்ளது.

முறையான இனப்படுகொலைத் தீர்மானத்திற்கு நியாயமான காரணங்கள் இருப்பதாகத் தமிழ் சட்ட மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் வாதிட்டுள்ளன.

சிறிலங்காவுக்கு எதிரான இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டை எந்தவொரு அனைத்துலக நீதிமன்றமும் இதுவரை தீர்ப்பளித்ததில்லை.

அந்த வேறுபாட்டை நேர்மையாகக் கூற வேண்டும். ஆனால், ஒரு வழக்கு ஒருபோதும் விசாரிக்கப்படாத ஒரு நீதிமன்றத்திடமிருந்து தீர்ப்பு வராதது, அது நிரபராதி என்பதற்கான தீர்ப்பாகாது.

இனப்படுகொலைக்கு, ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட குழுவை முழுமையாகவோ அல்லது கணிசமான பகுதியாகவோ அழிக்கும் நோக்கத்திற்கான ஆதாரம் தேவைப்படுகிறது.

எனவே, சரியான பதில் என்பது அந்த வார்த்தையைத் தடை செய்வதல்ல. மாறாக, போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களுடன் இனப்படுகொலை நோக்கத்திற்கான ஆதாரங்களை ஆராய அதிகாரம் பெற்ற ஒரு திறமையான, சுதந்திரமான செயல்முறையை நிறுவுவதே ஆகும்.

சிறிலங்கா அரசால் ஆதாரங்களைக் கட்டுப்படுத்தவோ, அனைத்துலக ஆய்வை நிராகரிக்கவோ, பின்னர் ஒரு நீதித்துறைத் தீர்ப்பு இல்லாததை இனப்படுகொலை ஒருபோதும் நிகழவில்லை என்பதற்கான ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தவோ முடியாது.

தற்செயலாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கல்லறைகளின் நாடு

அதிகாரப்பூர்வ சிறிலங்காத் தரவுகள் குறைந்தது 17 கூட்டுப் புதைகுழித் தளங்களை அங்கீகரிக்கின்றன. 1989 முதல் 20-க்கும் மேற்பட்ட தளங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகவும், அவற்றில் பெரும்பாலானவை கட்டுமானப் பணிகளின் போது தற்செயலாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகவும் ஐ.நா. நிபுணர்கள் 2025-ல் தெரிவித்தனர்.

அகழ்வாராய்ச்சிகள் போதுமான நிதி இல்லாமை, வரையறுக்கப்பட்ட தடயவியல் திறன், உடைந்த பாதுகாப்புச் சங்கிலிகள், இடமாற்றம் செய்யப்பட்ட நிபுணர்கள், காணாமல் போன பதிவுகள் மற்றும் குடும்பங்களிடமிருந்து தகவல்களைச் சேகரிக்கத் தவறியது போன்றவற்றால் மீண்டும் மீண்டும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன.

மிகச் சிலவே அடையாளங்களையோ, வழக்குகளையோ அல்லது நம்பகமான விளக்கங்களையோ அளித்துள்ளன. ஒரு கூட்டு ஐ.நா. அறிக்கை இந்தத் தோல்விகளை விவரிக்கிறது.

செம்மணி ஒரு தனிப்பட்ட மர்மம் அல்ல. கொக்குதொடுவாய், மன்னார், முகமாலை, மட்டக்களப்பு, கொழும்புத் துறைமுகம் மற்றும் பிற இடங்களிலும் புதைகுழிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.

எல்லாக் கல்லறைகளும் ஒரே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தவையாகவோ அல்லது ஒரே குற்றவாளியைக் கொண்டவையாகவோ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்தக் காரணத்தினால்தான் அறிவியல் பூர்வமான, சுதந்திரமான விசாரணை இன்றியமையாததாகிறது.

ஒவ்வொரு தளமும் அதற்கே உரிய சான்றுகளின் அடிப்படையில் ஆராயப்பட வேண்டும்.

சந்தேகிக்கப்படும் ஒவ்வொரு கூட்டுப் புதைகுழியும், இறந்தவர்கள் அடையாளம் காணப்படுவதற்கு முன்னர் அகற்றப்படவோ, மறக்கப்படவோ அல்லது அரசியல் ரீதியாக விபரிக்கப்படவோ வேண்டிய ஒரு அசௌகரியமாகக் கருதப்படாமல், ஒரு சாத்தியமான குற்ற நிகழ்விடமாகவே கருதப்பட வேண்டும்.

நிலம் மற்றும் நினைவுகளுக்கான போராட்டத்தில் தொல்லியலும் ஒரு பகுதியாகியுள்ளது. தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் நிலங்களையும் மதத் தலங்களையும் பௌத்த தொல்பொருள் தளங்கள் என்று கூறி, தொல்பொருள் திணைக்களம் அவற்றைக் கைப்பற்றியதை மனித உரிமைக் கண்காணிப்பகம் ஆவணப்படுத்தியுள்ளது.

போருக்குப் பிந்தைய ஒரு போக்கை ஐ.நா.வின் வதிவிட ஒருங்கிணைப்பாளர் விவரித்துள்ளார்; அதன்படி, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் உள்ள இந்து மற்றும் முஸ்லிம் வழிபாட்டுத் தளங்கள், சில சமயங்களில் நம்பகமான சான்றுகள், கலந்தாலோசனை அல்லது உரிய சட்ட நடைமுறைகள் இன்றி, பௌத்த பாரம்பரியத் தளங்களாக மறுவகைப்படுத்தப்பட்டன.

பரந்த அளவிலான நில அபகரிப்புப் பதிவுகள் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

இந்த வரலாறு, தொல்பொருள் வகைப்பாடுகள் புதைக்கப்பட்ட இடங்களின் ஆய்வைத் தடுக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தை இயல்பாகவே உருவாக்குகிறது.

ஆனால், அடையாளம் காணப்பட்ட கூட்டுப் புதைகுழிகள், உடல்களை மறைக்கும் குறிப்பிட்ட நோக்கத்திற்காகவே முறையாகத் தொல்பொருள் தளங்களாக நியமிக்கப்பட்டன என்பதை நிரூபிக்கும் நம்பகமான பொதுச் சான்றுகள் இன்னும் இல்லை.

அந்தக் குற்றச்சாட்டு விசாரிக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, அது ஒரு முடிவான உண்மை என்று மீண்டும் கூறப்படக்கூடாது.

சிறிலங்கா அரசாங்கம் இதற்கு உடனடியாகப் பதிலளிக்க முடியும்: வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் உள்ள ஒவ்வொரு தொல்பொருள், வனவியல், வனவிலங்கு மற்றும் இராணுவ நிலப் பிரிவுகளுக்கு அருகிலும், அறியப்பட்ட அல்லது சந்தேகிக்கப்படும் ஒவ்வொரு கூட்டுப் புதைகுழியின் ஆயத்தொலைவுகளையும் வெளியிட வேண்டும்.

தளங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணையும் இடங்களில் கட்டுமானம், மறு மண்டலமாக்கல் மற்றும் மதரீதியான மேம்பாடுகளை முடக்க வேண்டும்.

தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் வல்லுநர்கள் உட்பட, சுதந்திரமான தடயவியல் மற்றும் தொல்பொருள் வல்லுநர்களை நிலத்தை ஆய்வு செய்ய அழைக்க வேண்டும்.

வெளிப்படைத்தன்மை ஊகங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும். இரகசியம் அதை மேலும் ஆழப்படுத்தும்.

பொறுப்பு என்ன கோருகிறது

சிறிலங்கா அதிபர் அனுரகுமார திசாநாயக்கவின் அரசாங்கம் இப்போது:

1. அறியப்பட்ட அல்லது சந்தேகிக்கப்படும் ஒவ்வொரு கூட்டுப் புதைகுழியையும் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட குற்ற நிகழ்விடமாக உறுதிசெய்து, தளங்களின் தேசியப் பதிவேட்டை வெளியிட வேண்டும்.
2. அனைத்துலக ஆதரவுடனான தடயவியல் திட்டம், முறையாக நிர்வகிக்கப்படும் மரபணுஅடையாள முறை மற்றும் குடும்பங்களின் தகவலறிந்த ஒப்புதலுடன் உருவாக்கப்பட்ட தேசிய மரணத்திற்கு முந்தைய தரவுத்தளம் ஆகியவற்றை நிறுவ வேண்டும்.
3. அனைத்துலக நீதிபதிகள், புலனாய்வாளர்கள், சட்டவாளர்கள் மற்றும் தடயவியல் வல்லுநர்களைக் கொண்ட ஒரு சுதந்திரமான சிறப்பு வழக்குத்தொடுநர் மற்றும் நீதித்துறை அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
4. சரணடைந்தவர்கள், தடுத்து வைக்கப்பட்டவர்கள், இரகசிய தடுப்புக்காவல் இடங்கள் மற்றும் இராணுவக் காவலில் கடைசியாகக் காணப்பட்டவர்கள் தொடர்பான பதிவுகள் உட்பட, முந்தைய ஆணைக்குழுக்களால் சேகரிக்கப்பட்ட அறிக்கைகளையும் ஆதாரங்களையும் வெளியிட வேண்டும்.
5. மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களைக் குற்றமாக்கி, கீழ்மட்டக் குற்றவாளியுடன் பொறுப்புக்கூறல் நின்றுவிடாதவாறு கட்டளைப் பொறுப்புக்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும்.
6. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தை ரத்து செய்து, சாட்சிகளைப் பாதுகாத்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்கள் மற்றும் நினைவு நிகழ்வுகள் மீதான கண்காணிப்பு மற்றும் அச்சுறுத்தல்களை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.
7. ஐ.நா. பொறுப்புக்கூறல் திட்டத்துடன் முழுமையாக ஒத்துழைத்து, சிறிலங்கா அதன் புலனாய்வாளர்களை நாட்டிற்குள் பணியாற்ற அனுமதிக்க வேண்டும்.
8. ஒரு சுதந்திரமான, பல இன ஆய்வு நிறைவடையும் வரை, வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் உள்ள சர்ச்சைக்குரிய தொல்பொருள் மற்றும் நில ஒதுக்கீடுகளுக்குத் தடை விதிக்க வேண்டும்.

மேலும், வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கள் பொறுப்புக்கூறலை ஜெனீவாவில் ஆண்டுதோறும் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு உரையாகக் கருதுவதை நிறுத்த வேண்டும்.

அவை உலகளாவிய அதிகார வரம்புக்குட்பட்ட விசாரணைகளை ஆதரிக்க வேண்டும், கடுமையான முறைகேடுகளில் நம்பகத்தன்மையுடன் சம்பந்தப்பட்ட தனிநபர்கள் மீது இலக்கு வைக்கப்பட்ட தடைகளை விதிக்க வேண்டும், மேலும் இராணுவ ஒத்துழைப்பு மற்றும் வர்த்தகச் சலுகைகளை—ஜிஎஸ்பி பிளஸ் உட்பட—அளவிடக்கூடிய முன்னேற்றத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.

பொறுப்பேற்பதற்கு, முந்தைய அரசாங்கம் செய்த ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் இன்றைய சிறிலங்கா அதிபர் தனிப்பட்ட முறையில் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, விசாரணை செய்வது, வெளிப்படுத்துவது மற்றும் வழக்குத் தொடர்வது ஆகிய அரசின் தொடர்ச்சியான சட்டப்பூர்வ கடமையை அவர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் இந்த அரசாங்கம் அதே நிறுவனங்களைப் பாதுகாத்து, சுதந்திரமான ஆய்வை நிராகரித்து, அதே வழக்குகளை அப்படியே விட்டுவிட அனுமதித்தால், அதனால் இனி தன் முன்னோர்களை மட்டும் குறை கூற முடியாது. அது தனக்கே தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்து விடும்.

தமிழர்களாகிய நாங்கள் தர்மம் கேட்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகளின் குற்றங்களை நாடு மறக்க வேண்டும் என்றும் நாங்கள் கேட்கவில்லை. நாங்கள் இதைவிட மிகவும் அடிப்படையான ஒன்றைக் கோருகிறோம்:

இறந்தவர்களின் பெயர்கள், காணாமல் போனவர்களின் இருப்பிடம், முள்ளிவாய்க்கால் பற்றிய உண்மை, மற்றும் பொறுப்பானவர்கள் மீது – அவர்களின் பதவி, சீருடை அல்லது அரசியல் நிலை எதுவாக இருந்தாலும் – குற்றவியல் பொறுப்புக்கூறல்.

மூடப்பட்ட ஆவணக் காப்பகத்துடன் சமரசம் செய்து கொள்ளுமாறு தமிழ் தாய்மார்களைக் கேட்காதீர்கள்.

ஒரு கூட்டுப் புதைகுழியில் புதைக்கப்பட்டவர்கள் அடையாளம் காணப்படாமல் இருக்கும்போது, அதை “கடந்த காலம்” என்று அழைக்காதீர்கள்.

இறையாண்மை நிறுவனங்கள் என்ன செய்தன என்பது பற்றிய உண்மையை குடும்பங்களுக்கு மறுக்க, இறையாண்மையைக் காரணம் காட்டாதீர்கள்.

செம்மணியில் பூமி பிளந்து விட்டது. முள்ளிவாய்க்கல் ஒருபோதும் மௌனமாக இருந்ததில்லை. அதற்கான சான்றுகள் காத்திருக்கின்றன.

சிறிலங்கா அரசாங்கம் இறுதியாக அதை எதிர்கொள்ளுமா—அல்லது மீண்டும் ஒருமுறை தமிழ் பிணங்களைப் புதைக்க முயற்சிக்குமா என்பதே கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

ஆங்கிலத்தில் – அபி கந்தசாமி (Abbi Kanthasamy)

வழிமூலம்  – malaymail