சிறிலங்காவின், வடக்கு யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள செம்மணி கூட்டுப் புதைகுழி குறித்த, மூன்றாவது இடைக்கால தடயவியல் தொல்பொருள் அறிக்கை வெளியிடப்பட்டதன் மூலம், ஒரு பழைய இனக் காயம் மீண்டும் கிளறப்பட்டுள்ளது.

ஒக்டோபர் 19 ஆம் நாள் யாழ்ப்பாண நீதிவானிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட இந்த அறிக்கையை, தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களான ராஜ் சோமதேவ மற்றும் அனுஷா வன்னிநாயக்க ஆகியோர் எழுதியுள்ளனர்.

அது வெளியானதிலிருந்து, அனைவரையும் நிலைகுலையச் செய்துள்ளது; சமூகங்களுக்கு இடையே ஆழமான பிளவை ஏற்படுத்தக்கூடிய சர்ச்சையைத் தூண்டியுள்ளது; மேலும், ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் விதமான விளக்கங்களையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

அந்தத் தளம், இரகசிய கூட்டுப் புதைகுழிகள் என்பதை விட, முறைசார்ந்த புதைப்புச் சூழல்களின் பண்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதாக அந்த அறிக்கை குறிப்பிட்டது.

இதன் மூலம், அங்கு அதிக எண்ணிக்கையில் காணப்படும் எச்சங்கள்—குறிப்பாகக் குழந்தைகள் மற்றும் சிசுக்கள்—வரலாற்றுத் தொற்றுநோய்கள் அல்லது இயற்கைப் பேரழிவுகளுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்ற சாத்தியக்கூற்றை எழுப்பியதுடன், அதை “கூட்டுப் புதைகுழி” என்று குறிப்பிடுவதையும் தவிர்த்தது.

அறிக்கையின் சுருக்கம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “இந்த அறிக்கையில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ள பொருள்சார் சான்றுகளின் தொகுப்பு, தனித்தனியாகப் பார்க்கும்போது, ஆய்வு செய்யப்பட்ட புதைகுழிகளின் தன்மை மற்றும் குணாதிசயம் குறித்து ஒரு திட்டவட்டமான முடிவை ஆதரிக்கப் போதுமானதாக இல்லை,”

“இருப்பினும், கலைப்பொருட்களும் அதனுடன் தொடர்புடைய சூழல்சார் சான்றுகளும், இந்தத் தளம் உலகின் பிற பகுதிகளில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ள இரகசியப் புதைகுழிகளை விட, முறையான புதைப்பு நடைமுறைகளைக் கொண்ட சூழல்களுடன் அதிக ஒற்றுமைகளைக் கொண்டிருப்பதாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன,” என்று குறிப்பிடுகிறது.

இந்தத் தளம் ஒரு சாதாரண புதைகுழியாக இருக்கலாம் அல்லது ஒரு வரலாற்றுத் தொற்றுநோயின் விளைவாக இருக்கலாம் என்ற அறிக்கையின் கருத்து, பெரும் எதிர்ப்பைத் தூண்டியுள்ளது.

உரிமை அமைப்புகள், சட்டப் பிரதிநிதிகள் மற்றும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர், அந்தப் புதைகுழி ஒரு முன்னாள் போர்க்கால இராணுவச் சோதனைச் சாவடிக்கு அருகில் இருப்பதைக் குறிப்பிட்டு, அதன் உள்ளடக்கங்களை நிராகரிக்கின்றனர்.

பிளாஸ்டிக் பொம்மைகள், ஒரு ஐ.நா. பள்ளிப் பை மற்றும் ஒரு குழந்தையைச் சுமப்பது போல வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வயதுவந்தவரின் எலும்புக்கூடு போன்ற மிகவும் அசாதாரணமான இடங்கள்—உதாரணமாக, பல இடங்களில் ஒரு வயதுவந்தவரின் எலும்புக்கூடு—இவை ஒரு வழக்கமான கல்லறையுடன் பொருந்தவில்லை என்று வாதிட, அவர்கள் அவற்றை முன்னிலைப்படுத்துகின்றனர்.

இந்த அகழ்வாராய்ச்சிகள் திட்டமிடப்பட்டவை அல்ல. மாறாக, இது ஒரு போர்க்காலப் புதைகுழிக்கான சாத்தியமான சான்றுகள் தற்செயலாக வெளிப்பட்டதற்கான ஒரு எதிர்வினையாகும்.

2025 பெப்ரவரியில், அரியாலையில் உள்ள, செம்மணி  இந்து மயானத்தை விரிவுபடுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த உள்ளூர் தொழிலாளர்கள், புதிய மயானத்திற்கு அத்திவாரம் தோண்டும்போது, தற்செயலாக மனித எலும்புகளைக் கண்டெடுத்தனர்.

தொழிலாளர்கள் நல்லூரில் உள்ள உள்ளூராட்சி அதிகாரிகளுக்குத் தகவல் தெரிவித்தனர். இதைத் தொடர்ந்து, யாழ்ப்பாண நீதிவான் அகழ்வாராய்ச்சி செய்யவும், அவ்விடத்திற்கு 24 மணி நேர காவல்துறை பாதுகாப்பு வழங்கவும் உத்தரவிட்டார்.

தடயவியல் தொல்பொருள் ஆய்வாளர் பேராசிரியர் ராஜ் சோமதேவ மற்றும் அவரது குழுவினர், 110 நாட்கள் அகழ்வாராய்ச்சிக்குப் பிறகு, 570-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகளைத் தோண்டி எடுத்துள்ளனர்.

இறந்தவர்களில் சுமார் 41 சதவீதம் பேர் குழந்தைகள் மற்றும் 22 சதவீதம் பேர் கைக்குழந்தைகள் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோரின் உடல்களில் ஆடைகள் ஏதுமில்லை.

சிறிலங்காவின் இன மோதலுடன் தொடர்புடைய, அந்நாட்டின் மிகப்பெரியதாகக் கருதப்படும் இந்தச் சாத்தியமான கூட்டுப் புதைகுழி தற்செயலாகக் கண்டறியப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது.

2025 ஓகஸ்டில் செம்மணியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட கள ஆய்வின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்ட அந்த அறிக்கையில், “இந்த அடக்கம் செய்யப்பட்ட நிகழ்வுகள் சட்டவிரோதமானவை மற்றும் சட்டத்திற்குப் புறம்பான படுகொலைகளின் விளைவாக நடந்திருக்கக்கூடும்” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மேலும், இத்தகைய தீவிரக் குற்றங்களை விசாரிக்கவும், குற்றவாளிகள் மீது வழக்குத் தொடரவும் ஒரு புதிய சுதந்திரமான அமைப்பை உருவாக்கவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த விசாரணையை மேற்கொள்வதற்குத் தேவையான நிபுணத்துவம் மற்றும் தொழில்நுட்ப வசதிகளில் பெரும் குறைபாடுகள் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ள ஆணைக்குழு, செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட மரபணு மாதிரிகளை நம்பகமான மற்றும் சுதந்திரமான முறையில் பகுப்பாய்வு செய்ய, வெளிநாடுகளிலிருந்து உட்பட, தேவையான நிபுணத்துவத்தையும் தொழில்நுட்ப வசதிகளையும் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு பரிந்துரைத்துள்ளது.

இதற்கு முன்பே, காணாமல் போனோர் குறித்த அலுவலகம்,  தடயவியல் மானுடவியலாளர்கள் மற்றும் மரபியலாளர்களின் பற்றாக்குறை, மையப்படுத்தப்பட்ட மரபணு தரவுத்தளங்கள் இல்லாமை, போதிய வசதிகள் கொண்ட ஆய்வகங்கள் இன்மை, மற்றும் கூட்டுப் புதைகுழி நிபுணர்களுக்குப் பதிலாக தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களை மட்டுமே நம்பியிருப்பது போன்ற முக்கியமான குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தது.

சிறிலங்கா பல்வேறு தொற்றுநோய்களைச் சந்தித்துள்ளது; 60 மற்றும் 70-களில் யாழ்ப்பாணம் உள்ளிட்ட பகுதிகளில் பெரும் சுகாதார நெருக்கடிகள் ஏற்பட்டதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன. இதை மறுக்க முடியாது.

மேலும், இந்தப் பகுதி பல பத்தாண்டுகளாக ஒரு மயானமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.

1999-ல் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு சிறிய அளவிலான அகழ்வாராய்ச்சியில் 15 மனித எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. இது, சிறிலங்கா இராணுவத்தினரால் நிகழ்த்தப்பட்ட சுமார் 300 முதல் 400 படுகொலைகளுடன் தொடர்புடையது என்பது முன்னாள் லான்ஸ் கோப்ரல் சோமரத்ன ராஜபக்சவின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை.

அதன் பிறகு எவ்வித மேல் நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படவில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த 18 வயது மாணவி கிரிஷாந்தி குமாரசுவாமி, அவரது தாயார், சகோதரர் மற்றும் குடும்ப நண்பர் ஆகியோரைக் கடத்தி, கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமை செய்து கொலை செய்த வழக்கில், சோமரத்ன ராஜபக்ச மற்றும் அவருடன் இருந்த நால்வர் குற்றவாளிகளாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டனர்.

இந்த இடத்தைக் கண்டறிய அதிகாரிகளுக்கு வழிகாட்டியது சோமரத்ன ராஜபக்ச தான்; கடத்தப்பட்ட அல்லது தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழர்களின் உடல்களே செம்மணியில் வீசப்பட்டிருந்தன என்பதை அவரே ஒப்புக்கொண்டார்.

இருபத்தேழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கும் உள்ளூர் ஆர்வலர்களுக்கும், இந்த இடைக்கால அறிக்கை என்பது ஒரு துரோகமாகவும், இரத்தத்தில் தோய்ந்த கடந்த காலத்தை ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பதாகவும் உள்ளது.

அவர்கள் இந்த செயல்முறையின் மீது நம்பிக்கை வைத்து, உண்மையை வெளிக்கொணரவும், அட்டூழியங்களை ஒப்புக்கொள்ளவும் பொறுமையாகக் காத்திருந்ததாகக் கூறுகிறார்கள்.

“நாங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை கைவிடப்பட்டுள்ளோம். உண்மையையும் நீதியையும் விரும்பி, நாங்கள் இந்த செயல்முறையை ஆர்வத்துடன் பின்பற்றினோம். சட்டத்திற்குப் புறம்பான கொலைகள் நடந்ததை உலகம் அறியும், மேலும் இறந்தவர்களின் உடல்கள் இப்பகுதி முழுவதும் சிதறிக் கிடக்கின்றன,” என்று காணாமல் போன இளைஞரின் தாய் கூறினார்.

“இது மறுப்பு, பொறுப்புக்கூறலைத் தவிர்த்தல் மற்றும் எங்களின் கூட்டு இழப்பையும் துக்கத்தையும் ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பதாகும்,” என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

கூட்டுப் புதைகுழிகளை விசாரிக்க ஒரு சுதந்திரமான அனைத்துலக அமைப்பு வேண்டும் என்ற வலுவான கோரிக்கைகள் மீண்டும் எழுந்தபோதிலும், சிறிலங்கா அரசாங்கம் ஒரு உள்நாட்டு அமைப்பையே தொடர விரும்புகிறது.

இருப்பினும், புகழ்பெற்ற அனைத்துலக தடயவியல் நிபுணர்களை ஈடுபடுத்துவது அனைவரின் நலனுக்கும் உகந்ததாக இருக்கும்.

இது, போர்க்கால அத்துமீறல்களை மறுக்கவும் பொறுப்புக்கூறலைத் தவிர்க்கவும் ஒரு முயற்சி என்று பாதிக்கப்பட்ட தரப்பினரால் தற்போது எதிர்க்கப்படும் ஒரு செயல்முறையின் நம்பகத்தன்மையை அதிகரிக்கக்கூடும்.

பாதிக்கப்பட்ட குடும்ப உறுப்பினர் ஒருவர் கூறியது போல, “இது அண்மைய கடந்த காலத்தையும், நாங்கள் இழந்தவற்றையும் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறது.”

அவர்களைப் பொறுத்தவரை, இது வன்முறை மோதலின் போது நடந்த ஒரு கொடூரமான காலகட்டத்தை அழிப்பதற்கும், போர்க்கால அட்டூழியங்களைத் தவிர்ப்பதற்குமான ஒரு முயற்சியாகும்.

தற்போதைய சர்ச்சைகள் இருந்தபோதிலும், செம்மணி அகழ்வாராய்ச்சியானது நீதி மற்றும் பொறுப்புக்கூறலை நோக்கிய ஒரு திருப்புமுனையாகவோ அல்லது நிறுவன ரீதியான தோல்விக்கான சான்றாகவோ அமையலாம்.

இது கூட்டுத் துயரத்தை அங்கீகரிப்பதற்கும், நீதி மற்றும் ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டியதன் அவசியத்திற்கும் வழிவகுக்கும்.

இன்று, தமிழர்கள் நேரடி அனைத்துலக ஈடுபாட்டிற்கான தங்களின் பழைய கோரிக்கையை மீண்டும் எழுப்புகின்றனர்; இது நடைமுறையில் உள்ள வழிமுறைகளுக்கு எதிரான ஒரு உரத்த கண்டனமாகும்.

இறுதியில், நீதியை நிலைநாட்டும் நம்பிக்கையில் இந்த அகழ்வாராய்ச்சிகள் உண்மையை நிலைநாட்டுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

செம்மணி பல பத்தாண்டுகளாக சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருந்து வருகிறது; அதன் கடந்த காலம் புதைக்கப்பட மறுத்து, தொடர்ந்து பதில்களைக் கோரி வருகிறது.

அறிவியல் பூர்வமான, வெளிப்படையான மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் கொண்ட ஒரு அகழ்வாராய்ச்சி செயல்முறையை உறுதிசெய்ய அனைத்து முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இது பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும், குறிப்பாக நீடித்த போரின் போது அன்புக்குரியவர்களை இழந்தவர்கள் மற்றும் குணமடைந்து முன்னேறுவதற்கு ஒரு முடிவு தேவைப்படுபவர்களிடையே நம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும்.

அது நடக்க, நாட்டிற்கு உண்மையும் நீதியும் தேவை. இந்தப் பாதையிலிருந்து விலகும் எந்தவொரு செயல்முறையும் சவால்களை எதிர்கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்புக்குத் தகுதியான மக்களிடையே பிளவுகளை ஆழப்படுத்தும் அபாயத்தையும் ஏற்படுத்தும்.

ஆங்கில மூலம் – Dilrukshi Handunnetti
வழிமூலம்          – The New Indian Express